De wimpel aan de mast wappert. De bomen buigen licht. Wolken schieten voorbij, paardebloemen raken kaal. We nemen de aanwezigheid van de wind waar, zonder de wind echt aan te kunnen wijzen.
Ik realiseer me opnieuw dat er dingen zijn die we kunnen zien, en dingen die we niet kunnen zien (maar wel ervaren). En dat ik het risico loop mijn werkelijkheid te verschralen wanneer ik het bestaan van dingen die ik niet kan zien, meten of verklaren, ontken. Erkennen dat er iets is (ook al hebben we er de woorden of verklaring niet voor) schept ruimte en soms zelfs ongekende mogelijkheden.
Opeens moet ik denken aan een filmpje dat ik eens zag. Gun jezelf nog even twee minuutjes en een glimlach:
